Leven met goud.
Bladgoud leest als licht, niet als luxe — een werknotitie over Weens-gouden portretten in moderne kamers.
Goud heeft een reputatieprobleem. Spreek het hardop uit en mensen zien hotellobby’s. Maar aan een muur, in een schilderij, gedraagt goud zich niet als geld — het gedraagt zich als licht. Het vangt elke lamp en elk raam in de kamer en geeft ze langzamer terug, warmer, op zijn eigen uur.
Daarom gebruikten de Weense schilders het voor portretten: huid tegen goud leest als kaarslicht, zelfs midden op de dag. In een moderne kamer is het effect sterker, niet zwakker — stucwerk, licht hout en één verguld werk, en de kamer heeft opeens een avondkant.
Goud is geen kleur. Het is een lichtbron die haar eigen uren aanhoudt.
Geef het een muur die uit de weg blijft: warmwit, klei, zelfs diepgroen als je durft. Houd de lijst stil — het blad erin doet het stralen al. Eetkamers zijn er dol op; net als elke slaapkamer die minder op een catalogus wil lijken.
En hang het waar het laatste licht van de dag valt. Goud bij zonsondergang is het hele betoog, elke avond opnieuw.
Kijk wat er nu hangt.
Een wisselende catalogus van genummerde edities, op bestelling gedrukt in Europa.
Bekijk edities →